Een Travellerspoint blog

Door deze auteur: VolgTomenRagna

Bij wijze van besluit..

Deze reis was onvergetelijk! Ik heb het met deze blog geprobeerd maar het valt gewoonweg niet te beschrijven
we hebben zoveel leuke en nieuwe dingen gedaan, ontzettend interessante en toffe mensen ontmoet, de prachtigste natuurwonderen gezien en nog zoveel meer..

Als je echt wil weten hoe het was en wat het is: Vertrek zelf! Ga erop uit, wat houdt je tegen?! Wij kunnen zo'n ervaring alleen maar aanmoedigen en we hopen dat we dit ooit nog eens zelf kunnen doen

Geplaatst door VolgTomenRagna 8:32 Gearchiveerd in België Reacties (0)

Ilha do Mel - Paraty - Ilha Grande - Rio de Janeiro

Ilha do Mel

Na weer een ritje van 20u kwamen we aan in Pontal do Sul voor onze ferry naar het paradijselijk eilandje Ilha do Mel. Ilha do Mel is een klein eilandje, je kan het in een dag rondfietsen, zonder verkeer en is bijgevolg een zeer rustig en geliefd vakantieoord. Na we een kamer hadden gevonden zochten we onze weg naar een van de vele stranden. Tom keek al weken uit naar de vrouwen op de Braziliaanse stranden maar hij werd teleurgesteld. Ik daarentegen kon wel vol bewondering staren naar alle surfers die er rond liepen. Zo'n gespierde mannen dat zie je bij ons toch niet vaak :) We hebben de dagen hier al wandelend van strand tot strand doorgebracht. Elke dag genieten van de zon door een laagje bewolking en waar de dag eindigde met een tropische regenbui.

Paraty

We hebben onze laatste lange busrit er op zitten! Met 3 overstappen en weer eens 24u onderweg te zijn, zijn we toch zonder moeite in Paraty geraakt. Paraty is een mooi koloniaal stadje waar stralend witte en fel gekleurde huisjes naast elkaar staan rond de cobblestones. We belandden in een hotelletje dat te mooi bleek om waar te zijn (gezien de Braziliaanse prijzen dan). Een ruime mooie kamer met airco, ventilator en ijskast, een douche waar veel en warm water uit kwam (eindelijk al het zand uit mijn haar spoelen!), een gigantisch ontbijtbuffet, teatime en een zwembad en sauna waar we nooit gebruik van hebben gemaakt. De mooiste stranden liggen niet in Paraty zelf maar kan je bereiken via boot of bus en een wandeling. Omdat je er 'moeite' moet voor doen waren die prachtige stranden zo goed als leeg. Weer hebben we de dagen wandelend van strand tot strand doorgebracht, genietend van de zon, spelend in de hoge golven en naar de zonsondergang kijken met een caipirinha, zooo zalig!

Ilha Grande

Het eiland met enkele van de mooiste stranden ter wereld. We hadden geen hostel gereserveerd en dat bleek toch niet zo slim te zijn. Na een klein uurtje rondlopen met onze zware rugzak in een brandende zon gaven we de moed op en gingen uitrusten op het strand. Elk hotel was ofwel volzet (het was weekend) of je moest meer dan 100euro betalen, niets voor ons dus. Op de bus hadden we twee Australische meisjes ontmoet en die kwamen we weer tegen op het strand. Ze zeiden dat ze logeerden in een chaotisch hostelletje en dat er nog zeker 2 bedden vrij waren want zij hadden dubbelgeboekt. Na een pintje van 600ml is Tom dan maar verder opzoek gegaan naar een kamer terwijl ik met alle bagage op het strand achter bleef. Door de behulpzame en vriendelijke Brazilianen hebben we dan toch een kamer gevonden, een soort bungalow zelf. Zeer groot, zeer warm, vol met schimmel en dode kakkerlakken, maar wegens niet anders beschikbaar toch perfect voor ons. Om de twee Australische meisjes te bedanken voor hun hulp hebben we een diner gekookt. De eigenaars lieten echter geen extra mensen binnen zonder het dubbele van de prijs te eisen en dus werd het een picknick op het strand. 'Meer romantisch' kan niet, bij maan- en kaarslicht (kwamen mijn verjaardagstaartkaarsjes die ik al 3 maanden meezeulde toch nog van pas), met live muziek op de achtergrond, een heerlijke gezonde maaltijd en verse caiprinha's kon deze avond niet stuk. Zeker niet toen we erna nog met de groep van het hostelletje naar een feestje zijn gegaan, dansen in openlucht!

Vanaf nu waren we 'onafscheidelijk' met de twee Australische meisjes tot de dag dat het voor ons tijd was om terug naar huis te gaan. De dag na het feestje en met 2 katerkoppen (niet ik) gingen we naar een van de mooiste stranden ter wereld, praia de lopes mendez. Mooi was het zeker, maar de stranden in Parque Tayrona in Colombia waren toch net iets paradijselijker en we houden toch meer van kleinere stranden in een baaitje. Na een fikse wandeling van 3u kwamen we er aan en na 2u waren we er al terug weg, de tropische avondregenbui begon die dag iets eerder. De volgende dag superderluxe met een speedboat gaan snorkelen. De glaasjes champagne ontbraken wel maar bier in blik voldeed. Veel visjes waren er niet te zien maar het was toch een geweldig dagje gevolgd door weer een diner bij kaarslicht op het strand. Fantastische dagen achter de rug! geen betere manier om onze reis bijna te beëindigen.

Rio de Janeiro

Rio!!! Jammer genoeg hadden we maar twee volle dagen om deze prachtige stad te ontdekken. De beste manier leek ons een citytour zodat we toch veel op een korte tijd konden zien. Maar eerst gingen we zelf de beroemde stranden, Copacabana en Ipanema, bezoeken gecombineerd met een sunset over lagoa Rodrigo de Freitas. Door de bewolking hadden we geen spectaculaire zonsondergang maar de lichtjes in de schemering waren ook zeer idyllisch. Onze allerlaatste dag van deze reis werd een drukke citytour zodat we geen tijd kregen om stil te staan bij ons vertrek naar huis. Van een strandje pepino beach, naar een waterval in het Tijuaca woud, naar 'Big Jesus' of Cristo Redentor, naar de befaamde trappen van Selaron in Lapa en met een zonsondergang op Sugar Loaf. Zonsondergang kregen we niet te zien maar wel een spectaculaire tropische storm met donder en bliksem. Geen goed moment om met een cablecar terug naar beneden te gaan. Ons laatste avondje werd dan ook doorweekt afgesloten.

Geplaatst door VolgTomenRagna 8:32 Gearchiveerd in Brazilië Reacties (0)

Brasil! Bonito - Foz do Iguaçu

Bonito

Het heeft ons heel wat moeite gekost om in Bonito te geraken. Vanuit Santa Cruz zijn we met vertraging naar de grensovergang vertrokken. Normaal zouden we er aankomen om 6u, nog voordat de grens open ging, maar door de vertraging waren we er veel later, 8u. Nog steeds vroeg genoeg maar er stond al een lange rij en het ging echt niet vooruit. We hebben meer dan 4u in de blakke zon gestaan en dan begon het rumoer dat de grens om 12u een twee uur lange middagpauze zou houden, om moedeloos te worden. Gelukkig bleef de grens nog net iets langer open en stonden we even later in Brazilië. Daar mochten we in de kortste van de twee rijen staan maar ook hier zagen we geen vooruitgang. Na wat wachten kwam een man tot onze verlossing. Ons groepje 'buitenlanders' viel uit de toon en hij heeft alles voor ons op zo'n 20min geregeld. Wel beetje raar als de man zonder uniform wegblijft met je paspoort maar je moet soms ook een beetje vertrouwen hebben. Om 13.55u stonden we dan in het busstation waar volgens onze LP om 14u de enige bus naar Bonito zou vertrekken. Net op tijd dachten we. Niet dus. De enige bus naar Bonito vertrok nu om 7u 's ochtends en was al volgeboekt tot twee dagen erna. Een probleem.. Voor een van de weinige keren hadden we voor de zekerheid een hotel geboekt in Bonito want het was carnavalsweekend. Een duur hotel want veel keuze was er niet meer.. Enige oplossing die we zagen, een taxirit van 3u en ons meer dan 300euro heeft gekost. Aangekomen in ons duur hotel blijkt dat de reservering niet is doorgekomen omdat ze geen reserveringen aanvaarden van de dag ervoor. Daarbij spraken ze geen woord Engels en na 5maanden Spaans kon ik ook geen woord Portugees uitbrengen, het gesprek verliep via googletranslate. Al bij al hadden ze toch nog een kamer vrij en konden we uitrusten na weer eens meer 20u onderweg te zijn. De volgende dag kwamen ze met het nieuws dat ze een fout hadden gemaakt en dat kamer dubbel zo duur was met carnavalsweekend..

Ondanks dat we al meer hadden uitgegeven in 1 dag dan dat ons weekbudget groot was, was Bonito zeker de moeite. Bonito is bekend vanwege de natuurwonderen in zijn directe omgevingen. Kristalheldere rivieren met kleurrijke grote vissen, grotten en een prachtig uitgestrekt landschap. Ook voor tours zat het weekend helemaal vol dus moesten we alles vrijdag doen, de dag na onze hectische aankomst en hadden we dus ook geen tijd om een oplossing te zoeken voor onze kamer die overprijsd was. 's Ochtends bezochten we gruto do lago azul, een grot met een felblauw meer, als de zon schijnt.. We hadden een beetje geluk. In de namiddag deden we aan floating, snorkelen met een reddingsvest aan. Heerlijk, gewoon wat meedrijven met de stroming en kijken naar de visjes. Niets kan natuurlijk het snorkelen in de Galapagos evenaarden maar het was genieten!

Niet te vergeten was het er natuurlijk carnaval. Jammer genoeg niet met parades en samba maar met plaatselijke jeugd die verzameld staan rond gigantische stereo's gebonden op auto's. De eerste avond vonden we er niet zoveel aan en zijn we maar gewoon iets gaan drinken, een caiprinha met caneelcachaca, oh zo lekker! De avond erna hebben we de lichtjes en de muziek gevolgd en kwamen we terecht op iets dat lijkt op een festival maar dan waar frigoboxen toegelaten zijn. Een Braziliaanse variant van Tom nodigde ons uit om mee rond hun frigobox te staan. De Braziliaanse variant van Tom had een Afrikaanse lichaamsbouw en gezicht maar was wel blank met ros haar en sproetjes.

Foz do Iguaçu

Brazilië is te groot! Na weer meer dan 20u onderweg te zijn kwamen we aan in het stadje van de wereldberoemde watervallen. Ondanks dat het regende dat het goot besloten we toch onze kans te wagen en die namiddag al de Braziliaanse kant van de watervallen te bezoeken. Het zat ons mee, van gietende regen ging het naar een beetje druppen en op het einde kwam er zelfs een stralende zon door. Aan de Braziliaanse kant krijg je een prachtig uitzicht over alle watervallen. De Argentijnse kant, waar we de volgende dag naartoe zijn gegaan, biedt een zicht vlak boven la garganta del diablo en wandelpaden langs idyllische, maar kleinere, watervallen. La Garganta del diablo was spectaculair, een indrukwekkende watermassa die met nevel je in enkele minuten doorweekt maakte. We hadden dus twee prachtige dagen achter de rug. Het enige dat iets minder was, was de drukte. Het leek soms leek alsof je je in een pretpark bevond omdat je moest aanschuiven om een vrij uitzicht te krijgen.

Geplaatst door VolgTomenRagna 8:32 Gearchiveerd in Brazilië Reacties (0)

Potosi - Sucre - Samaipata - Santa Cruz

Potosi

Een bezoekje aan de mijnen zal altijd bijzonder zijn maar ik denk dat ons bezoekje die dag toch net iets anders was. We bezochten de mijnen op el Dia de compadres, een feestdag waarbij ze dankbaar zijn voor hun job. Met verse bloemblaadjes, slingers en confetti zetten ze letterlijk hun werkplaats in de bloemetjes. Ze danken God voor werkgelegenheid en vragen tegelijkertijd ook voor een verdere bescherming van dit geluk. In de mijnen zelf tonen ze met offers hun respect aan Tio, de duivel die heerst over deze plaats. Ergens tussen God en de Duivel vinden ze ook nog een manier om Pachamama, moederaarde, te eren.

Deze dag is ook een soort pre-carnaval feest waar er dus niet gewerkt maar vooral gefeest wordt. Bij onze eerste stop, de markt, werd dit al meteen duidelijk. Het is een gebruik dat je voor de mijnwerkers enkele cadeautjes meeneemt zoals cocabladeren, handschoenen,.. Nu met een feestdag sloegen we cocabladeren en alcohol in. De alcohol van 96% vonden we er net iets over gaan dus hielden we het bij bier. De gidsen en chauffeur openden de eerste flesjes bier en daar bleef het niet bij.. Met alle drank en hun wang dik van de cocabladeren had ik niet zoveel vertrouwen in onze gidsen. Door de mijnen kruipen is toch niet zo vanzelfsprekend, zo nauw, zoveel stof.. We hebben even bij een levensgroot beeld van Tio gestopt om hem ons respect te betuigen. Tio bestaat uit leem, was volledig versierd met slingers, brandende sigaretten staken uit zijn mond, een lamafoetus en alcohol lag aan zijn voeten. Na 2uur ronddwalen en kruipen kwamen we uit de mijnen en was ik blij dat ik terug in het daglicht stond. Veel mijnwerkers zijn we niet tegen gekomen, ze waren zich aan het indrinken en zouden pas later naar de mijnen gaan. Om toch hun verhaal te horen heeft de gids ons meegenomen naar zijn schoonvader waar we naast nog meer alcohol ook de vragen 'Hebben jullie kinderen?', 'Waarom niet? Lukt het misschien niet?' kregen.

Sucre

De witte stad. Vanaf hier begint het mooie weer.. Naast wat sightseeing in deze mooie stad hebben we in de buurt ook een dinosauruspark en een soort sprookjeskasteel bezocht. Het dinosauruspark is gebouwd rond voetsporen van dinosaurussen die er gevonden zijn en bestaat uit standbeelden van de verschillende soorten op ware grootte. Meer iets voor kindjes misschien maar voor ons toch een aangename afwisseling.

Samaipata

Uitrusten en genieten. Onze aankomst verliep niet zo vlot. Om iets na 4u 's ochtends werden we afgezet in een pikdonker dorp dat zonder stroom zat na een zware storm. Bij de twee hostels van onze voorkeur hing er een briefje buiten dat ze volzet waren. Een derde hostel vonden we niet dus werd het de duurste en laatste optie, pousada del sol. Dat hotel vonden we dan wel maar het werd omringd door een hek en de bel werkte natuurlijk niet zonder stroom. We konden nergens meer naartoe dus bleven we daar maar zitten wachten tot het licht zou worden. Gelukkig voor ons is de eigenaar een vroege vogel en merkte hij ons op. Alle kamers waren volzet maar we mochten in de receptie wachten. Iemand was gek genoeg om om 7u uit te checken dus lagen we tegen 7.30u in een van de heerlijkste bedden van onze hele reis. Enkele uren later bleek hoe mooi het hotel gelegen was, hoe lekker het ontbijt er was en hoe vriendelijk iedereen was, voor de verandering nog eens pure luxe.

Hier hebben we ook onze allerlaaste pre-Inca site bezocht. Je moest over genoeg verbeelding bezitten om te kunnen voorstellen hoe het er vroeger was maar het was wel totaal anders dan alle andere sites. Een ijsjessalon in het dorpje had er ook HET businessconcept gevonden, ijsjes en een zwembad. Een hele namiddag genieten van de zon in een grote tuin met een groot zwembad en felgekleurde maar toch lekkere ijsjes en dat alleen voor ons twee.

Santa Cruz

Onze stop om de grens van Bolivia naar Brazilië over te steken. Het was er bloedheet en heel anders, modern en luxueus. We belandden wel in een bruin hotel en daar mochten de kakkerlakken natuurlijk niet ontbreken. Elke kamer leek te beschikken over airco en een tv, die van ons natuurlijk niet. Een airco was anders zeker wel van pas gekomen. We hebben er een bezoekje gebracht aan de zoo. Er waren enkel dieren die in Bolivia voorkwamen maar het was zeker de moeite. We hebben er luiaards, duizenden papegaaien, puma's, panters en kleinere wilde katten en mijn eerste miereneter en gordeldier, en nog veel meer gezien. Zo hebben toch nog een anaconda gezien die we in de pampas niet vonden.

Geplaatst door VolgTomenRagna 8:32 Gearchiveerd in Bolivia Reacties (0)

Uyuni - Tupiza

saltflats en te paard

Uyuni

We hadden normaal 3u tijd na onze aankomst om met veel geluk nog een tour diezelfde dag te regelen en te vertrekken. Door een te laat vertrek, vertraging en op het einde zelfs een staking met roadblock waardoor we de laatste 5km al wandelend af legden, hadden we nu minder dan een uurtje. Maar het is ons gelukt, zelfs met de organisatie die ons was aangeraden én uiteindelijk werden we nog geüpgraded naar een andere, meer upscale organisatie.

De gids vertrok met zijn jeep, volgeladen met 5 meisjes en Tom naar de eerste stop, een treinkerkhof/speeltuin/toeristische attractie enkel omdat iedereen op saltflat tour er stopt. Enkele minuten om foto's te trekken en terug onderweg. Next stop, normaal de highlight (maar van ons één van de velen highligts op deze trip), de zoutvlakten. We hadden de pech dat het regenseizoen was en de hele vlakte onder water stond. De meevaller was dan wel dat de vlakte door het water het effect van een spiegel kreeg, magisch! Een paar van die beroemde foto's proberen te trekken maar het is ons niet echt zo goed gelukt. Terug de auto in en de volgende stop was al onze slaapplaats, na uren en uren een prachtig landschap voorbij te zien glijden. Hier merken we weer dat we echt wel geügraded zijn; onze chauffeur is niet slechts een verantwoordelijke chauffeur (in tegenstelling tot de vele horrorverhalen) maar ook een Engelstalige gids, we krijgen lekker en veel eten voorgeschoteld en in the middle of nowhere slapen we in basic maar verzorgde kamers waar we een van de beste en heetste douchen uit heel onze reis hadden.. zo hard genieten van alles!

De tweede dag terug uren en uren in de jeep doorgebracht maar het verveelde ons niet, de omgeving is gewoon prachtig en zo afwisselend. Tussenstops deze dag waren onder andere rotsformaties in de woestijn (klimplezier voor Tom), laguna colorada met flamingo's, laguna verde die niet zo groen zag, geisers en als beloning voor een hele dag niks doen mochten we genieten in een heerlijk warm thermaal bad van 35C (en het was maar iets boven 0C) met een onbeschrijflijk uitzicht.

De derde en spijtig genoeg ook al onze laatste dag vroeg op om een adembenemende zonsopgang te zien aan laguna colorada waar de flamingo's begonnen te ontwaken. Erna nog gestopt bij de boom van Dali uit rots, een meer zonder naam en een andere rotscollectie in de woestijn om te picknicken. Deze dag wat minder stops zodat we vroeger terug waren in Uyuni om rustig te kunnen eten, weer in- en uit te laden en zoals de rest van de groep een nachtbus te nemen naar een volgende plaats

Tupiza

Een laid-back stadje in het 'Wilde Westen' van Bolivia.
Met niet veel moeite kon ik Tom overtuigen om terug te gaan paardrijden. Mijn verbazing was wel groot toen hij er zelfs mee instemde om een tweedaagse tour te paard te doen. Zelfs ik was niet echt overtuigd of ik twee dagen op een paard zou overleven. En het antwoord is nauwelijks :)
We waren echt blij dat we die tweede dag eindelijk van ons paard mochten. Maar het was de moeite! De omgeving hier is weer totaal anders als we al gezien hebben in Bolivia, en eigenlijk ook als in de rest van onze reis. En op een paard van de omgeving genieten is ook weer eens iets anders.
We hadden aan de agency duidelijk gemaakt dat we GEEN ervaring hadden maar we zaten op de grootste paarden ooit! Ongelooflijk groot (ik had hulp nodig, ik geraakte niet in mijn stijgbeugel noch aan het zadel om me wat op te trekken) tegenover de paardjes waar de andere toeristen op zaten die we tegen kwamen. Ik zat op een paard dat het evenbeeld was van mijn droompaard dat ik vroeger had (net iets minder groot dan) en het heette Lucho. Tom is na een halve dag veranderd van de grote zwarte hengst (Tornado van Zorro is er niets tegen), Zeta, veranderd naar het paard van Sinterklaas, Morro. Onze gids had zelfs wat moeilijkheden om Zeta onder controle te houden. Onze paarden luisterden echt niet naar ons en deden gewoon hun eigen zin, gelukkig was dit meestal de weg volgen maar op rare momenten overgaan in draf en om de 5 minuten stoppen om te eten. Soit, het was een ervaring maar ik denk dat we toch nooit (maar zeg nooit nooit) een paardentocht van meer dan een dag gaan doen.

Geplaatst door VolgTomenRagna 10:06 Gearchiveerd in Bolivia Reacties (0)

¡Bolivia!: Copacabana - La Paz - Rurrenabaque

Isla del Sol - Death road - pampas & jungle

Copacabana

Copa, copacabana, the hottest spot..
Alleen voor de naam moest dit wel onze eerste stop worden.. Misschien niet het exotische Copacabana van het bekende liedje maar met een stralende zon en een ligging aan het Titicaca meer past het nog wel in het plaatje. We hebben hier vooral genoten van zon en terrasjes (jaja, voor de verandering zijn er eens echte terrasjes met strandstoelen en al, genieten!). We zijn ook naar Isla del Sol gegaan, het bekende eiland waar veel culturen hun oorsprong leggen. Isla del Sol kwam zijn naam echter niet na, de zon verdween onder stapels dikke grijze wolken maar zolang het niet regent klagen we niet. De wandeling over het eiland van Noord naar Zuid was niet meer zo spectaculair na onze vorige eilandentour maar het is natuurlijk wel gezond om de beentjes te strekken.

La Paz

De hoofdstad van Bolivia is niet echt ons ding; druk, vuil en stinkend! (er hangt wel een speciaal geurtje in Bolivia). Tom heeft hier de Huayna Potosi beklommen, 6088m en als beloning kreeg hij een 't shirt. Ondertussen zijn we een collectie overwinnings 't shirts aan het verzamelen want we kregen er ook eentje na de afdaling van de death road per mountainbike, 'Yes, we survived the death road!'. Trappen moesten we niet doen, enkel remmen :)

Rurrenabaque - pampastour

Hot, hot, heat and even more sweat.. Het was hier warm!
Om in Rurrenabaque te geraken per bus moet je een stukje over de oude Death road en de nieuwe death road. De busrit duurt in principe 'slechts' 15u maar het kan dikwijls uitlopen tot 45u.. Voor de veiligheid hebben we dus maar een vliegtuigje genomen. Rurrenabaque is de uitvalsbasis om op pampas of moerastour en op jungletour te vertrekken. De pampastour is meer gericht op diertjes en de jungletour op de jungle op zich.
Na mijn research op het internet had ik twee organisaties geband en enkelen met een goede reputatie opgeschreven. Die met de goede reputatie bleken allemaal 3x zo duur te zijn en dus moesten we van 0 beginnen. Samen met een koppel uit Nederland zijn we verschillende organisaties afgegaan en hebben we uiteindelijk voor Amazonica gekozen. 's Ochtends bleek dat onze groep werd samengevoegd met een van mijn no-go organisatie, geen goed begin. Uiteindelijk was de organisatie niet echt goed maar bleek onze gids tenminste toch natuur en dieren te respecteren. Toch wel een serieuze opluchting na de horrorverhalen over dierenmishandeling enzo op het internet.
Door het regenseizoen, we hebben geen regen gehad, waren er ongelooflijk veel muggen, zwermen en zwermen. Samen met de minder gemotiveerde gids maakte dit de tour net iets minder geslaagd. Je was nooit gerust, noch met insectrepellent noch met kleren. Vandaar dat we tijdens een 'pauze', net als de rest, ons bed opzochten, lekker veilig onder ons muskietennet. We kwamen er van af met 'slechts' meer dan 50 beten. Iemand van de groep had meer dan 150 beten enkel op zijn rug..
De diertjes die we hebben gezien: alligators, kaaimannen, gele aapjes, howler monkeys, tapybara (soort van reuze cavia), pampas condor, roze dolfijnen, schildpadden, hoatzin (paradijsvogels),.. Onze zoektocht naar Anacondas is zwaar gefaald, het resultaat van de tocht was: iedereen verbrand, honderden muggenbeten extra, vermoeid en slechtgezind. Uren hebben we rondgelopen in de brandende zon, eerst opzoek naar slangen erna opzoek naar de weg terug naar onze boot. De twee gidsen waren de weg kwijt..
Deze pampastour was dus zeker een belevenis maar alle diertjes en de prachtige omgeving maakte veel goed.

Rurrenabaque - jungletour

En het blijft ongelooflijk heet
Omdat de vorige organisatie ons niet zo goed bevallen was, moesten we dus opzoek naar een nieuwe organisatie. Hier weer van hetzelfde, degenen met een goede reputatie waren bijna 3x zo duur. De goedkopere organisaties wilden echter niet vertrekken met slechts 2 personen dus moesten we wel een van de duurdere nemen en we hebben er van genoten! Alles was in orde, de gids gaf uitleg en zette zich in voor ons, wat een verandering en verademing! Bij de eerste organisatie kwamen Tom en ik net te laat aan voor de zonsopganguitstapje (optioneel), de boot was al vertrokken (beetje onze fout, we hadden misschien net teveel tijd besteed aan anti-muggen maatregelen). We hebben daar paar minuten staan wachten tot onze gids kwam opdagen om ons mee te delen dat we zeker 20minuten te laat waren. Het was zeker nog geen 20min geleden dat hij ons had gewekt, maar soit. Hij was wakker, had niets te doen tot de rest wakker werd 3u later maar bood toch niet aan om met ons te vertrekken. Maar ik dwaal af.
De gids van de jungletour heeft zelfs extra activiteiten georganiseerd vanwege ons enthousiasme en ook een beetje om onze teleurstelling van geen vangst die namiddag te verzachten. We hebben een hele namiddag met een touwtje een vis proberen te vangen, niet gelukt. Vandaar kregen we twee avondactiviteiten de eerste dag. Eerst mochten we aanschouwen hoe de bevolking traditioneel vist in het donker. Met succes, 3 vissen heeft hij gevangen. Erna gingen we op nachtwandeling opzoek naar tarantula's en andere (enge) beestjes. Echt zot grote beesten die tarantula's, zo blij dat we die niet in België hebben! Het hardst zijn we verschoten van een jungle chicken die al kakelend wegvloog (jaja, deze kip kan echt vliegen) toen we net onze zaklamp hadden uitgedaan om beter te luisteren naar het nachtleven in de jungle.
De tweede nacht hebben we midden in de jungle onder een plastieke afdakje en muskietennet doorgebracht. Veel vertrouwen gaf het matje op de grond ons toch niet maar we hebben heerlijk geslapen. De visvangst van de vorige dag hebben we hier als lunch gekregen. Veel genot hebben we hier niet van gehad omdat we net te maken hadden met een bijeninvasie en we het te druk hadden met bijen van ons afslaan..
De laatste dag vroeg op om de bijen voor te zijn en zijn we naar een mirador gegaan waar we een prachtig overzicht kregen over een stukje jungle bewoond door bontgekleurde macaws. Lang konden we hier niet blijven want het begon te regen, en regen in een regenwoud is nooit maar eventjes of zachtjes. Tot over onze knieëen stonden we in het modderwater. Er volgde nog meer waterpret, met een zelfgebouwde raft zijn we de rivier afgegaan tot aan onze lodge.

We hadden nog een dagje over in Rurrenabaque. We hadden zin in een luie zondag aan een zwembad met een cocktail maar dit werd ons niet gegund. Door verkiezingen werd er geen alcohol geserveerd van de avond ervoor tot de volgende ochtend. Het weer zat ook niet mee, het was nog steeds warm maar zo bewolkt dat we niet veel zin hadden in een plonsje. Om iets te eten moesten we die dag wachten tot 18u want blijkbaart mag niemand werken op een verkiezingsdag.. Rare gewoontes hier!

Geplaatst door VolgTomenRagna 17:47 Gearchiveerd in Bolivia Reacties (0)

Inca trail - Cuzco - Arequipa - Puno

Inca trail & Machu Picchu - Cuzco - Arequipa & Colca Canyon - Puno & Lago Titicaca

Machu Picchu

Net als vroeger, in de tijden van de Inca's, hebben we de Inca Trail (toch een klein stukje ervan) tot aan de sungate gevolgd waar we voor het eerst de Machu Picchu mochten aanschouwen. Machu Picchu mag dan wel het toeristisch mecca zijn van Peru maar zeker niet zonder rede. De eerste aanblik was gewoon magisch, wel pas nadat we bekomen waren van de wedloop en de laatste trappen. We hadden enorm veel geluk met het weer. Machu Picchu hield zich de eerste minuten nog verborgen achter enkele wolken maar het klaarde op en het bleef zo tot de eerste regendruppels toen we op de bus stapten. Een klein minpunt was misschien de grote getalen mensen met wie we Machu Picchu moesten delen.

De Inca trail zelf was niet te onderschatten, je moet niet naar het aantal km's staren (slechts 45km) maar denken aan de duizenden en duizenden treden die maar bleven komen. We hadden weer een kleine maar leuke groep, het sexy llamapathteam. Vooral een levendige groep dankzij de twee meisjes uit Las Vegas. Als model cocktail waitresses waren ze niet enkel mooi (Tom gaat dit zeker niet kunnen ontkennen), ze waren ook supertof en lief. We waren toch 'Oh you're so cute' en heel veel kregen we 'Oh you kids' te horen terwijl we maar 3jaar jonger waren. Ze boden ook een van hun kingsizebedden in hun hotelkamer van 600US$ (maar door een promotie betaalden ze 'slechts' 240 US$) aan toen ze hoorden dat we ongeveer buiten moesten douchen. De oneindige reeks treden werd afgewisseld door nu en dan een ruïne. Het kamperen was een luxeervaring op zich, onze tent werd voor ons opgezet, we werden wakker gemaakt met een kopje cocathee aan onze tent terwijl er ook een badje WARM water werd voorzien, de maaltijden bestonden uit 3- of 4-gangen waarvan het hoofdgerecht een zestal schotels omvatte,.. We hebben zelfs pizza en een échte cake gekregen! Probeer dat maar eens te maken op twee simpele gasvuurtjes.

Cuzco

Cuzco was de leukste grootstad tot nu toe. We hebben er dan ook wel een tijdje gezeten, met de Incatrail meegerekend, iets meer dan twee weken. Gelukkig hadden we een supergoedkoop hosteltje gevonden om de prijs van ons verblijf wat te drukken, slechts 10euro met ontbijt inbegrepen! Een ander pluspunt was de Franse bakker naast de deur die we niet konden weerstaan :) Cuzco staat voor ons ook wel symbool voor culinaire hoogtepunten. Zo hebben we de beste tapas ever gegeten, de beste en strafste pisco sour gedronken, de beste brownie geproefd en hebben we zelf de beste chocolaatjes ooit gemaakt tijdens een chocoladeworkshop. Minder lekker was voor Tom de cuy of guinea pig. Om Anke thuis te verrassen heeft hij zich een tweede keer opgeofferd om deze delicatesse te eten. Anke werd op Kerstavond verrast met een foto van een cuy met een vlaggetje 'Timmy', de naam van haar cavia, op het hoofd. Door de feestdagen waren de pleinen omgetoverd in een chaotische, te felle soort van lichtjesfestival maar het bracht wel sfeer. In en rond Cuzco is er veel te zien en met onze boleto turistico waarmee we 16 plaatsen op 10 dagen tijd konden bezoeken, hebben we er ook een punt van gemaakt om alles te bezichtigen. We zijn er in gefaald, één museum hebben we 'helaas' niet kunnen bezoeken (na een tijdje ging het écht meer om het perforeren van alle vakjes dan om de archeologische sites en musea te bezichtigen).

Arequipa

Terug zomer! De voornaamste attracties van deze stad waren een klooster en de befaamde ijsprinses. Normaal bezoeken we geen kloosters, kerken of kathedralen maar deze keer maakten we een uitzondering. Ondanks de hoge inkom, loonde het de moeite. Het klooster was een pareltje en meer een stad op zich. Nu kan ik begrijpen waarom meisjes in die tijd vrijwillig voor een solitair leven kozen, het klooster baadt gewoon in luxe. Ook het museum rond de ijsprinses, dankzij de uitleg van de goede gids, was erg interessant. De ijsprinses zelf, of de inca maagd die geofferd werd op een bergtop en de bevroren mummie is in een uitstekende staat teruggevonden, kon je door de flauwe verlichting niet goed bekijken maar het verhaal errond was aangrijpend.

Arequipa was ook het startpunt voor onze derde en laatste trektocht in Peru, een trek door de Colca Canyon. De Colca Canyon is lange tijd de recordhouder geweest van de diepste canyon ter wereld maar enkele jaren geleden bleek de canyon vlak ernaast met enkele meters dieper te zijn. We zijn met de andere twee trektochten wat te verwend geweest en we vonden er eigenlijk niet zoveel aan. De uitzichten waren minder spectaculair als in Huaraz en er was geen Machu Picchu op het einde. Daarnaast wandelden we slechts 3u per dag en hadden de rest van de dag 'rust'. De tweede dag wel in een soort oase op de bodem van de canyon met een natuurzwembad omringd door palmbomen, geen slechte locatie dus. De organisatie van de tour viel ook wat tegen, een kinderachtige gids die constant gibberde als hij op iets niet kon antwoorden, minder lekker en vooral weinig eten.. Met de luxe kampeerervaring door Llamapath op de Inca trail valt er duidelijk niet te concureren.

Puno

Puno ligt aan Lago Titicaca (niet TitiKaKa maar TitiCHaCHa) en daarom waren we hier. We hebben een zeer toeristische, maar oh zo leuke, eilandentour gedaan van twee dagen. Het Titicaca meer staat vooral bekend om de drijvende rieteilanden en dat was ook onze eerste stop. Elke week legt de bevolking twee keer een nieuwe laag riet aan omdat de onderkant weg rot. Uniek op zich en daar weet de bevolking dan ook handig gebruik van te maken. Op het tweede eiland Amantani sliepen we bij een gastgezin om het community tourism te ondersteunen. We hadden het gezin met het schattige kindje, Rosio, zo'n deugeniet. 's Avonds werd er speciaal voor de toeristen een feest georganiseerd waar we met traditionele kledij naar toe mochten. Onze gastvrouw heeft Tom zelfs zo ver gekregen dat hij heeft 'meegedanst'. De volgende dag bezochten we het derde en laatste eiland, Taquila, waar de bezienswaardigheid was dat mannen er weven en jongens onder vijf rokjes dragen.

Na Puno hebben we Peru achter ons gelaten en zitten we nu in Bolivia, het voorlaatste land van deze reis.

Geplaatst door VolgTomenRagna 6:55 Gearchiveerd in Peru Reacties (0)

Huaraz (Santa Cruz trek) - Lima - Huacachina - Nazca

Van zon, zee en strand naar bergen met besneeuwde toppen en terug naar zon en zand

Huaraz

Tom heeft me zo ver gekregen om de vierdaagse Santa Cruz trek te doen. Waarom ik dit niet zag zitten, regenseizoen en slapen in een tentje bij temperaturen onder 0. Ik ben blij dat Tom me overtuigd heeft want het was fantatisch! We hebben helemaal niet zoveel tot bijna geen regen gehad en de nachten heb ik ook overleefd. Dit wel dankzij drie slaapzakken, 2 thermische truitjes en de dikste fleece van Tom, bewegen ging niet meer en Tom moest me inpakken :)

Als voorbereiding op de hoogte hebben we eerst een dagtocht naar laguna Churup ondernomen. De taxichauffeur zette ons ergens af in the middle of nowhere en wees naar boven, daar moesten we naar toe. Euhm, zie jij een pad Tom? en waar is de controlepost van het nationaal park? Met niet zoveel vertrouwen maar naar boven beginnen wandelen, boven op de flank kwamen we dan gelukkig terecht op het officiële pad. De tocht was eerder meer klimmen (zelfs met touw en zo) dan wandelen omdat het echt wel steil naar boven was. Het meer en de uitzichten die we ervoor kregen was de beklimming meer dan waard.

We waren met een kleine maar leuke groep voor de Santa Cruz trek. De omgeving, in een dal omringd door verschillende besneeuwde bergtoppen, valt niet in woorden te omschrijven. Hopelijk tonen onze foto's wat we bedoelen, het was gewoon magisch. De derde dag was de zwaarste dag, we moesten klimmen tot aan Punta Union, het hoogste punt van de tocht, 4.750m, en het was tegelijkertijd ook de langste dag in aantal km en uren. Het uitzicht op de bergpas, uitzicht over twee dalen en 360° omringd worden door besneeuwde bergtoppen, was onbeschrijfelijk (ja, ik val in herhaling). Iedereen was die dag wel blij toen we onze vertrouwde tipi-eettent zagen en als beloning mochten we gebruik maken van de faciliteiten van een refugio zoals een échte wc.

Na Huaraz hebben we nog een pre-Inca site bezocht, Chavin. Veel valt hierover niet te zeggen, misschien waren we ook niet helemaal uitgerust na de trektocht. De rit heen en terug was wel memorabel, de familie voor ons in de bus was zowel heen- als terugweg wagenziek. Heel de rit met raam open (temperaturen rond 0), sjaal voor onze neus en muziek in de oren om het hele gebeuren te negeren.

Lima

We waren maar twee dagen in Lima en hebben vooral genoten van de voordelen van een grote stad. We hebben enkele´culinaire´uitspattingen gedaan zoals Burger King, swirls, Frans brood met Franse brie en all you can eat sushi. De all you can eat sushi is wel gefaald, we moesten samen meer dan 40 stukjes eten voor we ons geld er uit haalden en meer dan 50 om het huis te verslaan. We hebben 36 stukjes opgegeten en ik denk dat we toch zeker deze reis geen sushi meer gaan eten, overdaad schaadt. We zijn ook voor de eerste keer naar de cinema geweest, minizaaltje, geen vaste plaatsen en spotgoedkoop. We hielden onze trend van culturele verrijkking in stand en hebben o.a. het museum Larco bezocht.

Huacachina

een idylische oasis omringd door gigantische zandduinen - uhuh. Wat er niet bij vermeld staat is dat het ultratoeristisch is, het 'stadje' bestaat uit 8 hostels en evenveel restaurants/bars of zo. Toegegeven, de zandduinen zijn indrukwekkend en we hebben er een leuke tijd gehad. De grootste attractie bestaat uit een buggyride door de duinen gecombineerd met sandboarden. Natuurlijk moesten we dit ook uittesten. Het sandboard bestond uit een houten plank met velcro dus van echt boarden was er niet veel sprake. Tom heeft het er nog wel goed van af gebracht. Van de hoogste duinen was het te gevaarlijk om al boardend naar beneden te gaan en zijn we al buiksleëend met toch een serieuze vaart naar beneden geraakt.
Wat me wel wat tegenstak was het vervuilende aspect aan onze uitstap. De duinen zien op sommige plekken gewoon zwart van roet en uitlaat. Rond de oasis liggen de duinen ook bezaaid met allerhande vuilnis, van huiswerk tot plastieke flessen. Overal in Peru is het eigenlijk zo erg gesteld, overal op straat ligt er afval (niet in de toeristische centra maar er net buiten), ook in de rivieren drijft er meer afval dan dat je je voor mogelijk houdt. Het blijft ons verbazen waar we ook naar toe gaan.
De streek Ica is ook gekend voor zijn wijngaarden en pisco. Een toer langs de wijngaarden met proeverijen mocht niet ontbreken. Wijn smaakt hier niet naar wijn maar naar een mengeling van porto en iets anders, soms niet slecht, maar meestal niet overtuigend. Pisco vinden we lekkerder in een pisco sour dan puur.

Nazca

Naast Machu Picchu waarschijnlijk de grootste trekpleister van Peru. We vonden het wel wat veel geld om een halfuurtje te vliegen, rond de 100US$, maar konden we het missen? Uiteindelijk met vol goede moed naar de luchthaven vertrokken en voor 80$ een vlucht kunnen boeken. Afbieden ging niet, iedereen bood hetzelfde aan. Na een rondje op het asfalt draaide ons eerste vliegtuigje terug en moesten we wachten op een tweede vliegtuig vanwege een probleem. Van een goed begin gesproken (er gebeuren jaarlijks ongelukken boven de Nazcalijnen). Het tweede vliegtuig bleek wel in orde te zijn en we hebben de Nazcalijnen vanuit de lucht mogen bewonderen. Het was eerst zoeken naar de afbeeldingen, vanop een zekere hoogte zijn ze echt niet zo groot. De vlucht zelf was ook een belevenis, het leek eerder een rollercoaster met flink wat buikgekriebel. We zijn blij dat we het gedaan hebben maar we zouden het wel geen tweede keer meer doen, we hebben het gezien. Van Nazca een nachtbus genomen naar Cuzco voor de grootste trekpleister van Peru, Machu Picchu!

Geplaatst door VolgTomenRagna 9:36 Gearchiveerd in Peru Reacties (0)

¡Peru! Mancora - Chiclayo - Huanchaco

Mancora

Na een lange busrit in Peru geraakt! We stapten af de bus zonder enig geld (we hadden nog 1,6US$ en helemaal geen soles) en enig idee welk hotel of welke richting we uit moesten en we werden direct overstelpt door proppers (waar Tom totaal niet tegen kan). Beetje wennen hier want bij busstations en voor restaurants zijn de mensen hier wat opdringerig. De ervaring leerde ons wel meer voorbereid te zijn. Mancora was een goed begin van Peru, heerlijke menu's voor minder dan 2,5euro en happy hour voor minder dan 5euro, het goede leven dus :) Door een foutje van ons verbleven we ook in een exotisch hotel dat tot je verbeelding spreekt. De kamer koste 60, 60 dollar ipv 60 soles, 3x meer dus dan we dachten. Wie staat er nu ook bij stil dat de prijs in Peru ook in dollar kan weergegeven worden als de officiële munteenheid soles is. Niet goed voor ons budget maar het verblijf in Mancora kon niet meer stuk. De dagen hier hebben we dus gewoon al genietend van zon, zee en strand doorgebracht. Op het strand kwamen we Mona uit Australië voor de derde keer tegen en hebben we een tijdje samen verder gereisd.

Chiclayo

Na de luie dagen was het terug tijd voor actie en hebben we wat cultuur opgesnoven rond Chiclayo. Zo hebben we onder andere het museum van de heer van Sipan bezocht. Hij moet een heel belangrijke persoon geweest zijn want het museum stelde enkel de inhoud van zijn graf ten toon en het was overweldigend veel. Erna zijn we met veel verwachtingen naar de piramides van Tucume getrokken. Als je de piramides in Caïro hebt gezien waren dit alles behalve piramides. Moesten we niet op de site zelf gestaan hebben, hadden we gewoon gedacht dat het een paar vreemd gevormde zandheuvels waren. Ooit moet het een machtig zicht geweest zijn maar na enkele eeuwen wind, regen en aardbevingen te trotseren hebben de adobe piramides veel van hun glans verloren. De piramides in Bosque de Pomac zijn beter bewaard gebleven (of gerestaureerd) maar toch zijn we niet overtuigd van de benaming piramides door hun eerder trapeziumvormige structuur.

Huanchaco

De archeologische sites gaan in stijgende lijn. De sites van Huaca de luna y sol en Chanchan waren gewoon archeologische pareltjes. Huanchaco staat echter niet gekend voor zijn archeologische sites maar wel voor zon, golven en strand. Dat betekent dus surfen! We hebben twee surflessen genomen en de smaak te pakken. Tom wordt beter en beter terwijl mijn eigen beginnersgeluk verdwenen is. De eerste les was ik de ster van de klas en mocht ik de volgende keer zelfs een ander en beter board. Gelukkig was hij dit vergeten bij de tweede les want zo'n hoge verwachtingen kan ik niet inlossen en ben ik die les meer verzopen dan ik op het board heb gestaan. Meest opmerkelijke is dat ik op een surfboard regular sta en op een snowboard goofy (en met sandboarden ook). Niet dat een van de kanten mij beter af gaat.. We verbleven in een soort van bungalowtje, zoveel ruimte dat we hadden! We hebben er van geprofiteerd en zelf heerlijk gekookt (groentjes en geen frieten met rijst voor de verandering). Je zou denken dat het ons geld zou besparen maar zo'n dagmenu dat varieert van minder dan 1euro tot een wat meer uitgebreid van 5euro kunnen we echt niet kloppen. Hier hebben we afscheid moeten nemen van Mona die enkele dagen voor ons naar Huaraz vertrokken is en wij haar net hebben gemist omdat de bussen volgeboekt zaten. In Cusco hebben we haar spijtig genoeg voor de tweede keer misgelopen. Dat is het jammere aan reizen, je ontmoet zoveel interessante en toffe mensen maar elke keer moet je terug afscheid nemen. Het positieve hieraan is wel dat we op het einde van deze reis en nieuwe 'echte' wereldreis zouden kunnen plannen omdat we al op vele verschillende plaatsen in de wereld welkom zijn.

Geplaatst door VolgTomenRagna 13:13 Gearchiveerd in Peru Reacties (0)

Laatste weken Ecuador

Voor degenen die het nog niet weten of eraan durfden te twijfelen - NATUURLIJK heeft Tom de top van de Cotopaxi gehaald!

Puerto Lopez

Na al de bergen, koude en zelfs sneeuw vonden we het eens tijd om naar warme oorden te trekken, de kust dus! We hadden op voorhand een hostel uitgezocht, eentje met een keuken zodat we nog eens lekker en gezond konnen koken maar dat hebben we er uiteindelijk nooit gedaan. Dit was zeker het vuilste hostel ooit, al zag het er nog wel gezellig uit. Beschimmelde dekens, zelfs een beschimmelde douchekop (nee, niet gewoon wat kalk). In de keuken waren er honderden vliegen zodat we er zelfs niet durfden te koken. Dit even terzijde. Puerto Lopez was een rustig feeststadje. We waren, denk ik, niet in het juiste seizoen. De rand van het strand en malecon was bezaaid met cocktailbars met discolichten, strandstoelen, hangmatten.. Zoiets dat je enkel in films ziet, alleen wat meer basic, supergezellig :) Het eten was er ook zeer lekker, vers uit zee en met een gefrituurd laagje direct op uw bord (gefrituurd eten is hier onvermijdelijk). Als uitstapje zijn we met een mototaxi (veel getril en lawaai) naar het strand Los Frailes en het reservaat Agua Blanca gegaan. In Agua Blanca werden we door een privégids in het museum en langs de archeologische sites rondgeleid, veel bleef er wel niet meer van over. De rondleiding eindigde aan een laguna (eerder een vijver) met een hoog zwavelconcentraat en dus ideaal voor een verjongingskuur. We hadden onze zwemkleren niet bij dus hebben we elkaar maar een facial gegeven. Ondertussen is dit al de 5e verjongingskuur of fontain of youth op reis dus hopelijk blijft het werken :)

Guayaquil

Normaal stond deze stop niet op ons reisplan, voor zover dat we dit hebben. Iedereen raadde deze stad af of vermeed ze door de geruchten (niks ergs, gewoon een lelijke grote stad, niks te doen), maar door omstandigheden zijn we hier toch beland. We zijn ons fototoestel ergens kwijtgespeeld en moesten dus een nieuwe camera kopen en waar beter dan in de grootste stad van Ecuador. De geruchten blijken trouwens niet te kloppen, twee dagen kan je makkelijk in deze stad spenderen. Slenteren langs de Malecon, of dijk, schaduw zoeken in de vele mooie parken (zelfs een met iguanas), 440 trappen beklimmen om een fantastisch uitzicht te bekomen over Cerro Santa Anna (veel gekleurde huisjes), airco opzoeken in een van de musea of shoppingcentra..
We waren hier ook tijdens mijn verjaardag. Mijn verjaardag vieren ver van iedereen is wel anders maar Tom heeft er voor gezorgd dat het toch een onvergetelijke dag werd. Voor de verandering (hoewel we de laastste tijd zeker niet mogen klagen over de hostels) verbleven we in een vier sterren hotel (airco!) met dé beste douche en een uitgebreid ontbijt! Om het te vieren kreeg ik o.a. 6 verschillende stukken taart met 25 kaarsjes, een piñata vol met chocolade die ik mocht kapotslagen met een kapstok bij gebrek aan een bat en een lekker dineetje in een Italiaan (beste voorgerecht ooit, perfect idee voor feesthapjes thuis). Het was een geweldige dag dus :)

Cuenca

We konden geen beter en slechter moment uitkiezen om naar Cuenca te reizen. Het stadje vierde zijn honderd en zoveelste onafhankelijkheidsdag waardoor alle hotels volgeboekt waren. Niet alle want we vonden uiteindelijk toch een kamer, boven ons budget en na meer dan tien andere hotels af te lopen. Het positieve was de ambachtsmarkt met vele mooie dingen. We hebben hier ons volledig laten gaan en voor iedereen thuis souvenirs en kerstcadeautjes gekocht die in een postpakket richting België zijn gegaan (Het versturen van het postpakket was duurder dan alle cadeautjes te samen, niet echt de beste zet). Cuenca was een gezellig stadje met een koloniaal centrum vol mooie gebouwen. Het spijtige was dat het elke namiddag hard begon te regenen. Van hier uit hebben we ook onze eerste Incastad, Ingapirca, bezocht (een van de vele die gaan volgen), de moeite!

Macas

Onze poging tot een jungletour te ondernemen is gefaald. Na 3u in deze stad rond te lopen en slechts 4 van de 8 reisagentschappen te vinden waarvan er maar 2 geopend waren wisten we dat we die dag voor niets om 4.30u waren opgestaan en meer dan 8uur op de bus hadden gezeten. De jungletours die ze ons aanboden spraken ons niet aan. We kwamen niet naar de jungle om 6 watervallen te zien, te zwemmen en uren op ons gat te zitten. De volgende ochtend, eerder diezelfde nacht, namen we om 3uur een bus richting Guayaquil, een stap dichter bij Peru.

Guayaquil II

Guayaquil is bij deze tot onze 'feest'stad gedoopt. We hebben hier onze 6jaar ¡gelukkig! samen gevierd. Overdag bezochten we de botanische tuinen, een oase van rust en schaduw in de drukke en drukkende stad. De helft van de tijd hebben we voor de kooi van een aapje gestaan dat zijn tong bleef uitsteken en te snel van boom tot boom sprong om er een foto van te kunnen nemen. Met cocktails en een vroeg diner bij de lekkere Italiaan (met hetzelfde voorgerecht) hebben we onze dag afgesloten. De volgende ochtend moesten we onze bus naar Mancora, Peru nemen. In het totaal hebben we 3 dagen, elke dag meer dan 8u op een bus gezeten, die vergissing maken we nooit meer :)
De eerste week Peru is trouwens al super, dat belooft!

Geplaatst door VolgTomenRagna 19:28 Gearchiveerd in Ecuador Reacties (0)

DE Galapagos

sunny 25 °C

De blogvolgorde is even door elkaar gegooid dus voor de duidelijkheid, we zijn eerst naar de Galapagos vertrokken en dan pas volgt er de blog baños-salinas-cotopaxi

De Galapagos waren, hoe kan het ook anders, fantastisch! Het landschap, de soms bizarre dieren, alles was onbeschrijfelijk mooi! en ook terug warm weer en de zon!
Onze boot, de Guantanamera (dat liedje zal voor eeuwig blijven hangen), hoorde tot de 'backpackerscategorie', of de goedkoopste categorie. Na wat verhalen gelezen te hebben op het internet had ik niet zoveel vertrouwen in onze bootje. Het jachtje viel veel beter mee dan verwacht zowel qua properheid, service, eten, gids... Niks op aan te merken eigenlijk :) Onze vrees dat we alleen met 'oudjes' zouden opgescheept zijn was ook niet gegrond, we waren met 6 jongeren, 6 gepensioneerden en 2 er ergens tussenin, dus dat viel dan weer mee. De andere jongeren bestonden uit 2 koppels, een uit Israël en de ander uit Singapore, interessante en leuke mensen. We hadden ook wat schrik voor de ruwe zee, zeker omdat we in totaal 4 keer de evenaar zijn overgestoken. en het was wild. Voor de veiligheid elke keer maar een pilletje genomen en het was een aantal keer toch maar op het randje van zeeziek zijn. Slapen ging ook pas wanneer we stil lagen. Tom sliep in het bovenste stapelbed en is er ook net niet uitgerold :)

Elk eiland is uniek qua landschap en dieren dus we zagen elke dag iets nieuws! Voor de nieuwsgierigen, onze reisroute (itinerary 1) staat op deze site en bij de plaatsen die we hebben bezocht is er ook elke keer wat uitleg en een fotootje voorzien. Op het land leek het alsof we in zoo rondliepen, zonder de kooien dan, en met het snorkelen leken we ons in een aquarium te bevinden (eentje waar Johan jaloers op zou zijn, het overtreft zeker zijn aquarium :p). Waarschijnlijk zijn jullie hier enkel nieuwsgierig naar dus volgt nu de lijst van de dieren die we gezien hebben:

  • Darwin's finches
  • frigate birds
  • sally lightfootcrabs
  • ghost crabs
  • flamingo's
  • sea lions
  • red footed boobies
  • blue footed boobies
  • nazca boobies
  • galapagos fur seals
  • hammerhead sharks
  • marble reys
  • white tip sharks
  • swallow tailed gul
  • herron
  • sea turtles
  • lava hopper
  • gigant land tortoises
  • one seahorse (in the sky)
  • flightless cormorants
  • fin whale
  • land iguana
  • galapagos hawk
  • dolphins
  • american oystercatcher
  • and many more colourful fishes

Het reisbureau had gezegd dat we geen landschildpadden gingen zien (zeker wel!) en dus hadden we een dag extra geboekt zodat we het Darwin center in Puerto Ayora konden bezoeken. Uiteindelijk was dit niet nodig maar we hebben ons die extra dag toch goed geamuseerd. Samen met het koppel uit Singapore hebben we het Darwin Center bezocht, geluierd aan het prachtige strand van Turtle Bay, caipriñhas gedronken tijdens la hora feliz of crazy hour en voor de eerste keer kreeft gegegeten (oh zo lekker). De Israeliers hadden ons een hele week lang verlekkerd op kreeft. Ze hadden zelf een gigantisch grote kreeft op de markt gekocht en deze in de douche bewaard tot het tijd werd om opgegeten te worden :)

jaja, weer iets om jaloers te zijn voor het thuisfront

Geplaatst door VolgTomenRagna 17:24 Gearchiveerd in Ecuador Reacties (1)

Baños - Salinas - Cotopaxi

sunny 24 °C

Baños staat gelijk aan extreme sporten en relaxen, wij hebben enkel het laatste deel gedaan.. We zaten in een, voor ons, luxehotel met een keuken, living met houtkachel, dakterras met zwembad en Turks stoombad.. En hebben dan ook ten volle van ons hotel geprofiteerd. Lekker gekookt (fajitas, echt Belgisch eten missen we niet, buiten dan normaal brood en kaas) en voor de eerste keer deze reis een fles wijn gekocht (wijn is hier véél duurder). Natuurlijk ook van de zon genoten op het dakterras en een stoombad genomen (dat een beetje tegenviel). Het uitstapje langs de 7 watervallen in een chiva (soort bus) zal ons altijd bijblijven. Op klaarlichte dag in een lege bus (er waren nog twee andere mensen) rijden met discolichten en knalharde nineties muziek. Een ervaring op zich :) Als kers op de taart hebben we toen ook aan canopy gedaan en hand-in-hand als 2 supermannen over een vallei mogen vliegen. Misschien toch een extreme sport geprobeerd dan, al ging het wel wat traag.

Specialiteit van Baños zijn ook de natuurlijke warme baden en baños de cajón wat we vanzelfsprekend ook hebben uitgetest. Vooral die baños de cajón was iets aparts. Die warme baden waren heerlijk na een lange bergwandeling (verkeerd gelopen, weeral). Dan ben je blij in het begin dat de weg zo goed staat aangegeven kom je op een punt uit waar er enkel wegwijzers zijn naar plaatsen die niet op je map staan en geen enkele aanwijzing naar waar jij moet. Door de omwegen zijn we wel beland in café el Cielo met een fantastisch uitzicht op het stadje. Er zijn wel meerdere gezellige plaatsjes in Baños, zo was er Casa Hood die elke dag een film vertoonde en waar je heerlijk kon eten. Zo hebben we Amelie Poulin gezien (die had ik al wel gezien maar iemand had enkele dagen eerder gezegd dat hij vond dat ik op Amelie trok en ik wou de gelijkenis checken, voor zover die er is).

Van Baños zijn we doorgereisd naar Salinas (onderweg was de buschauffeur ons vergeten waardoor we een andere overstap moesten nemen). Salinas is een klein dorpje (1200 man) gelegen op 3800 meter (-> hoogtetraining) gekend om zijn microcoöperatieven. We kwamen er op een fout tijdstip aan, in het weekend, en moesten dus tot maandag wachten tot we de kleine empresas konnen bezoeken. Salinas is echt te rustig dus hebben we onze tijd al lezend en spelletjes spelend doorgebracht (zoals gewoonlijk verlies ik). Maandag zijn we dan met een persoonlijke gids langs de fabriekjes gewandeld. Waarom zijn we geïnteresseerd in kleine bedrijfjes, wel, omdat ze o.a. kaas en chocolade maken en we mochten proeven :) De tocht was zeer leerrijk (we verstonden het grotendeels en we spraken zelf wat spaans) en natuurlijk ook lekker!

Genoeg hoogtetraining en dus vertrokken we naar Secret Garden Cotopaxi (waar het ondertussen genoeg geregend had om ons te ontvangen). De eerste nacht sliepen we wegens plaatsgebrek in de dorm (zalige bedden en dekens) en werden we wakker met uitzicht op de Cotopaxi! De tweede dag was er een privé kamer vrijgekomen en zo hebben we de rest van de nachten in de honeymoon suite doorgebracht! Het leek eerder een klein bungalowtje zonder keuken, zo groot en gezellig. De houtkachel en het kaarslicht (er was geen elektriciteit) maakten het plaatje compleet. Om de hoogtetraining nog een beetje te rekken, besloten we eerst een kijkje te gaan nemen in de refuge (4800) en van de gletsjer (5000m) op Cotopaxi. We kozen er wel een slechte dag uit, het had de hele nacht gesneeuwd en toen nog. Normaal ligt de sneeuwgrens op 5000m maar nu had de jeep al moeilijkheden om tot 4500 te geraken. Omdat er te veel sneeuw lag was het te gevaarlijk om zonder equipment naar de gletsjer te gaan en moesten we van de refuge direct terug naar beneden. We hebben wel een sneeuwman gemaakt en sneeuwballen gegooid, wie kan dat zeggen midden op de evenaar! Daarna hebben we ook nog Rumiñahui beklommen (4700m), een lange wandeling en een beetje klimmen. Na de lange wandeling konden we dan relaxen in de jacuzzi (ook met uitzicht op Cotopaxi). De laatste dag hebben we ook een kleine mountainbike tocht gemaakt die wat is uitgelopen (weeral verkeerd). Dit was echt het vermoeiendste dat we tot nu toe hebben gedaan! Eerst heel de tijd bergop, de terugweg was dan wel fantastisch, heel de tijd bergaf! We kijken er nu al naar uit om de Death Road in La Paz te doen.

Nu de "hoogtetraining" volledig is afgerond is Tom vandaag vertrokken om de Cotopaxi (5897m) te beklimmen. De beklimming zelf start pas om middernacht en hij zou tegen zonsopgang op de top moeten zijn (wordt vervolgd).

Geplaatst door VolgTomenRagna 16:51 Gearchiveerd in Ecuador Reacties (0)

Ecuador - eerste weken (deel I)

Otavalo, Quilotoaloop en Quito

We zijn al een tijdje in Ecuador (bijna 3 weken) en het werd dus tijd voor een nieuwe blog

allereerst enkele verschillen met Colombia

  • naast het feit dat je alles in de winkel kan kopen in plastieke zakken kan je nu ook vers en warm eten krijgen in plastieke zakken
  • veel meer op toeristen afgestemd (veel gezellige restaurantjes, meer keuze uit hostels..)
  • veel meer lekkere dingen in de bakker dan in Colombia
  • het kan hier veel kouder zijn (zie muts en sjaal gedeelte)
  • de vuilniswagens spelen een `vrolijk´deuntje af als ze het vuil komen ophalen

De eerste plaats waar we een tijdje zijn blijven hangen was Otavalo, vooral gekend voor zijn zaterdagse markt. Onze eerste gedachte van Ecuador was KOUD! We kwamen rond middernacht aan in ons hotel en moesten dicht bij elkaar onder onze 4! dekens (en ik nog met mijn fleeceslaapzak daarbij) kruipen om het warm te krijgen. We waren de eerste dagen vooral onder de indruk van het diverse aanbod van gezellige eetgelegenheden. Zo hebben we bijvoorbeeld een lekker smosje gegeten (niet gedacht dat we dat in deze 5 maanden zouden vinden). Toegegeven, we hebben onze economische dagmaaltijden even opzij gezet en genoten van alle lekkernijen en speciale dingen die ze hier aanbieden. Tom wil perse de cotopaxi beklimmen, een vulkaan van 5897 meter hoog en met gletsjer/besneeuwde top, en daarmee zijn we gestart aan een soort van ´hoogtetraining`. Eerste test, rond de vulkaankrater van Cuicocha, wandelen. Een mooie wandeling maar trappen op die hoogte waren toch wat vermoeiend. De zaterdagse markt was zeker de moeite! De grootste en kleurrijkste markt ooit en zoveel mooie dingen! Als we geen 4 maanden meer moesten rondtrekken hadden we zeker voor een jaar lang voor iedereen souvenirs, kerst- en verjaardagscadeau´s kunnen inslagen. Jammer genoeg heb ik alleen maar noodzakelijke dingen mogen kopen, 2 sjaals en een muts (ja, het kan hier echt koud zijn).

De Quilotoaloop was onze tweede stop en maakte tevens deel uit van de hoogtetraining. Het dorpje Quilotoa, gelegen op bijna 4000m was dit de koudste plek die we al bezocht hebben. Zo hadden we een houtkacheltje op onze kamer en werd het water 's nachts afgesloten zodat de leidingen niet bevrozen (minder leuk als je die nacht een soort buikgriepachtig iets hebt..). De verbazend mooie groen en blauwe kleurschakkeringen van het meer deed de koude even vergeten. Van hieruit zijn we verder gereisd naar Chugchiglan. We verbleven in het hostel Cloud Forest en hebben ook een poging tot een wandeltocht langs het Cloud Forest ondernomen. Ecuadorianen zeggen altijd dat de weg goed is aangegeven maar in werkelijkheid is dit écht niet zo. Bijgevolg zijn we dus wat verdwaald en na twee uur letterlijk door de wolken te wandelen, geen dorpje of kaasfabriek te zien, en door en door nat te worden zijn we dan ook maar terug gekeerd om wat te babbelen met enkele Belgen (5 in 1 hostel, dat is meer dan op onze hele reis door Colombia samen). Om 5u 's ochtends was de laatste! bus terug om Quito te bereiken (de eerste was om 4u). Om de pijn wat te verzachten kregen we een uitgebreid ontbijtpakket mee van het hostel.

Tom vond dat we wel genoeg aan de hoogte waren gewend en we verbleven in de Quito-afdeling van het Secret Garden hostel met de hoop in Cotopaxi te geraken. De eerste avond werden we eerst in de quiz (een gedeelde eerste plaats, maar sshhtt)! En dit deels dankzij mijn (en vreemd genoeg niet Tom zijn) alcoholkennis. Na drie dagen telkens te horen krijgen dat ze met een tekort aan water kampten (in drie maanden had het daar niet geregend) en een teveel aan toeristen moesten we onze ´planning´wel omgooien.

en het werd...

DE GALAPAGOS

Na een hele dag van reis- tot reisbureau te gaan en de prijs slechts 25$ naar beneden te krijgen (25$ is veel maar niet op de prijs die we voor deze trip betaalden) besloten we te boeken! Het geld in cash (er werd 7% extra aangerekend wilden we met visa betalen) bijeen te krijgen heeft ons nog wel veel frustraties bezorgd. Op 7 oktober zijn dan we naar de Galapagos gevlogen om met onze 8daagse cruise te vertrekken!

Geplaatst door VolgTomenRagna 12:42 Gearchiveerd in Ecuador Reacties (0)

samenvatting Colombia

Wat we zeker niet gaan missen in Colombia

  • het verkeer: levensgevaarlijk! toeteren is de enige regel, er mankeert vanalles aan de auto´s (geen kmteller of toerenteller), oude auto´s die alles vervuilen, daredevils op hun moto die overal tussendoor wringen...
  • het onderweg zijn: lange afstanden, veel te veel haarspeldbochten naar mijn zin, zieke mensen
  • enge beestjes: vieze kakkerlakken, grote spinnen en andere grote insecten
  • de bijtende mini-vliegjes verdienen een aparte vermelding: genadeloos steken ze en voordat je het merkt heb je meer dan 30 beten op uw kuit
  • menu del dia: altijd hetzelfde, soms verbazend lekker soms echt verschrikkelijk vies. Zoals soep die naar de beenhouwer (niet gekoeld) hier ruikt en er drijven allemaal vreemde stukken ¿vlees? in met noppen op enzo
  • de koffie: misschien verrassend maar de koffie trekt hier op niets of je moet naar een specialere zaak gaan.

Wat we gaan missen in Colombia

  • sowieso het warme weer
  • de natuur: zowel de caraïbische kust met zijn droomstranden, als de bergen met de adembenemende uitzichten, de groene koffiezone en de bevreemdende schoonheid van de woestijn
  • vriendelijke mensen: in kleinere dorpjes of op rustige plaatsen groet iedereen elkaar. Soms waren ze ook bezorgd over ons (eet niet te veel colombiaanse vis want die bevat en te hoge concentraat van kwik, oude vrouwtjes die vragen of we niets willen eten tijdens een lange pauze van de bus..)
  • het is hier-zo-anders-en-mooi-gevoel
  • lijstje van eten: pan de chocolate uit Tayrona, bakbanen in alle mogelijke bereidingen, club colombia bier, verse en vreemde fruitsoorten (met op 1 jugo de lulo), kokosrijst..
  • en nog veel meer, een ding is zeker: we gaan weg met enkel mooie herinneringen

Geplaatst door VolgTomenRagna 12:37 Gearchiveerd in Colombia Reacties (0)

Southern loop

we zijn weer een weekje met onze kleine rugzak er op uit getrokken

San Agustin

De eerste stop was San Agustin, bekend om zijn archeologische sites en park. De eerste dag hebben we de sites te paard verkend. Ik denk dat het nog wel even ga duren voordat we dit opnieuw doen want ook al vonden we het leuk (heel erg leuk), Tom was blij dat we er na 4u eindelijk terug af mochten want zijn gat kon het niet meer aan. De sites waren erg mooi, de uitzichten onbetaalbaar, de Engelstalige gids (ons Spaans betert er niet op) heel erg grappig (likken aan de beelden en een traditionele dans uitvoeren rond een imaginair kampvuur om zijn woorden kracht bij te zetten). De tweede dag hebben we de rest van de sites per jeep aangedaan. We hadden eigenlijk de grootste en interessantste sites al achter de rug dus was dit wat minder. In onze groep zaten er wel 3 Nederlanders waar we dan `s avonds ook iets mee gaan eten zijn. Het restaurant waar we gingen eten werd uitgebaat door een Fransman en voor het eerst in een maand hebben we écht brood gegeten (voor de Nederlanders was dit al wel 5 maanden geleden). De regio was/is ook gekend voor de cocateelt, bij elk huis staat er nog een klein (of tot 4meter hoge) cocaplant. Volgens onze gids is dit geen probleem als het om een kleine plant gaat. Het toeristenbureau had naast een cocaplantje ook nog een weedplantje staan op zijn drempel dus zeker niet verborgen.

Dessierto de la Tatacoa

Deze woestijn is niet wat je van een 'normale' woestijn verwacht. Geen zandduinen maar rode of grijze rotsachtige formaties maar dan van zand. Door regen en wind zijn er verweerde heuvels gevormd wat het landschap op een labyrinth doet lijken, echt prachtig. De rode woestijn is wel mooier dan de grijze woestijn. Dit kan ook wel liggen aan het feit dat we de rode woestijn in de zon hebben gezien en de grijze woestijn onder grijze wolken wat alles wat mistroostig deed lijken. We hebben overnacht bij een sterrenobservatorium waar we een hele spaanse uitleg kregen over het Zuiderse sterrenstelsel (en waar we dus echt niks van hebben verstaan!). Toch was de voorstelling de moeite, zo hebben we naast sterren ook saturnus, mars en de maan door de telescoop mogen bewonderen. We hebben een prachtige close-up foto van de maan! Het moet ons maar over komen, slapen we in een tentje in een woestijn en worden we `s nachts wakker omdat we nat werden van de regen. Ons mini-tentje was dan ook echt niet op regen voorzien. We hadden een ´dakvenster´uit enkel gaas... Tom heeft ons tentje dan maar bedekt met onze poncho`s zodat we toch droog bleven.

Tierradentro

Na een lange busrit met enkele politie/legercontroles kwamen we dan bij de laatste stop, Tierradentro. De politie vraagt je dan om je bagage te doorzoeken, dus begon ik mijn rugzak uit te laden en dan houden ze u tegen omdat dat niet nodig is en bekijken ze gewoon de inhoud van uw bagage door de rugzak te openen en hier en daar wat te duwen. Tierradentro was een zeer klein dorpje (1 straat) vol met hospedajes waarvan alle eigenaars op straat stonden om ons binnen te roepen. We zijn uiteindelijk gegaan voor de easy way, een hospedaje waar ineens een restaurant aan was, en een warme douche. ´s Ochtends vroeg uit ons bed, ontbeten met een vers eitje (2e keer dat we ons ontbijt niet zelf regelen) en dan aan aan de klom begonnen naar alle graven. Normaal gingen we 2 nachten blijven maar omdat we sneller dan voorzien alle sites hadden afgewandeld konden we nog met de laatste bus naar Popayan. Ik durfde dit wel niet aan dat oud vrouwtje vertellen omdat ik in het gastenboek gelezen had dat het al van 9 september geleden was dat ze gasten had. Tom heeft dan maar zijn beste spaans boven gehaald :) De busrit was ook memorabel, de schuddend en hobbelig met de meeste haarspeldbochten dat we al hadden meegemaakt. We hebben ook een uur vertraging opgelopen omdat we vast zaten in de modder...

Dit is het laatste verslag uit Colombia, nu zitten we in Ecuador!

Geplaatst door VolgTomenRagna 16:01 Gearchiveerd in Colombia Reacties (0)

(Berichten 1 - 15 uit 18) Pagina [1] 2 »