Een Travellerspoint blog

Potosi - Sucre - Samaipata - Santa Cruz

Potosi

Een bezoekje aan de mijnen zal altijd bijzonder zijn maar ik denk dat ons bezoekje die dag toch net iets anders was. We bezochten de mijnen op el Dia de compadres, een feestdag waarbij ze dankbaar zijn voor hun job. Met verse bloemblaadjes, slingers en confetti zetten ze letterlijk hun werkplaats in de bloemetjes. Ze danken God voor werkgelegenheid en vragen tegelijkertijd ook voor een verdere bescherming van dit geluk. In de mijnen zelf tonen ze met offers hun respect aan Tio, de duivel die heerst over deze plaats. Ergens tussen God en de Duivel vinden ze ook nog een manier om Pachamama, moederaarde, te eren.

Deze dag is ook een soort pre-carnaval feest waar er dus niet gewerkt maar vooral gefeest wordt. Bij onze eerste stop, de markt, werd dit al meteen duidelijk. Het is een gebruik dat je voor de mijnwerkers enkele cadeautjes meeneemt zoals cocabladeren, handschoenen,.. Nu met een feestdag sloegen we cocabladeren en alcohol in. De alcohol van 96% vonden we er net iets over gaan dus hielden we het bij bier. De gidsen en chauffeur openden de eerste flesjes bier en daar bleef het niet bij.. Met alle drank en hun wang dik van de cocabladeren had ik niet zoveel vertrouwen in onze gidsen. Door de mijnen kruipen is toch niet zo vanzelfsprekend, zo nauw, zoveel stof.. We hebben even bij een levensgroot beeld van Tio gestopt om hem ons respect te betuigen. Tio bestaat uit leem, was volledig versierd met slingers, brandende sigaretten staken uit zijn mond, een lamafoetus en alcohol lag aan zijn voeten. Na 2uur ronddwalen en kruipen kwamen we uit de mijnen en was ik blij dat ik terug in het daglicht stond. Veel mijnwerkers zijn we niet tegen gekomen, ze waren zich aan het indrinken en zouden pas later naar de mijnen gaan. Om toch hun verhaal te horen heeft de gids ons meegenomen naar zijn schoonvader waar we naast nog meer alcohol ook de vragen 'Hebben jullie kinderen?', 'Waarom niet? Lukt het misschien niet?' kregen.

Sucre

De witte stad. Vanaf hier begint het mooie weer.. Naast wat sightseeing in deze mooie stad hebben we in de buurt ook een dinosauruspark en een soort sprookjeskasteel bezocht. Het dinosauruspark is gebouwd rond voetsporen van dinosaurussen die er gevonden zijn en bestaat uit standbeelden van de verschillende soorten op ware grootte. Meer iets voor kindjes misschien maar voor ons toch een aangename afwisseling.

Samaipata

Uitrusten en genieten. Onze aankomst verliep niet zo vlot. Om iets na 4u 's ochtends werden we afgezet in een pikdonker dorp dat zonder stroom zat na een zware storm. Bij de twee hostels van onze voorkeur hing er een briefje buiten dat ze volzet waren. Een derde hostel vonden we niet dus werd het de duurste en laatste optie, pousada del sol. Dat hotel vonden we dan wel maar het werd omringd door een hek en de bel werkte natuurlijk niet zonder stroom. We konden nergens meer naartoe dus bleven we daar maar zitten wachten tot het licht zou worden. Gelukkig voor ons is de eigenaar een vroege vogel en merkte hij ons op. Alle kamers waren volzet maar we mochten in de receptie wachten. Iemand was gek genoeg om om 7u uit te checken dus lagen we tegen 7.30u in een van de heerlijkste bedden van onze hele reis. Enkele uren later bleek hoe mooi het hotel gelegen was, hoe lekker het ontbijt er was en hoe vriendelijk iedereen was, voor de verandering nog eens pure luxe.

Hier hebben we ook onze allerlaaste pre-Inca site bezocht. Je moest over genoeg verbeelding bezitten om te kunnen voorstellen hoe het er vroeger was maar het was wel totaal anders dan alle andere sites. Een ijsjessalon in het dorpje had er ook HET businessconcept gevonden, ijsjes en een zwembad. Een hele namiddag genieten van de zon in een grote tuin met een groot zwembad en felgekleurde maar toch lekkere ijsjes en dat alleen voor ons twee.

Santa Cruz

Onze stop om de grens van Bolivia naar Brazilië over te steken. Het was er bloedheet en heel anders, modern en luxueus. We belandden wel in een bruin hotel en daar mochten de kakkerlakken natuurlijk niet ontbreken. Elke kamer leek te beschikken over airco en een tv, die van ons natuurlijk niet. Een airco was anders zeker wel van pas gekomen. We hebben er een bezoekje gebracht aan de zoo. Er waren enkel dieren die in Bolivia voorkwamen maar het was zeker de moeite. We hebben er luiaards, duizenden papegaaien, puma's, panters en kleinere wilde katten en mijn eerste miereneter en gordeldier, en nog veel meer gezien. Zo hebben toch nog een anaconda gezien die we in de pampas niet vonden.

Geplaatst door VolgTomenRagna 8:32 Gearchiveerd in Bolivia

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Om reacties achter te laten op deze reisblog moet je lid zijn van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint